Bolesław Leśmian "W przeddzień swego zmartwychwstania"

Wiersz Leśmiana ze zbioru Łąka
plus kawałek grupy Coil zamykający legendarny album Horse Rotorvator pt. The First Five Minutes After Death:

W przeddzień swego zmartwychwstania

W przeddzień swego zmartwychwstania, w przeddzień żywota
        Bóg, leżąc w mogile, żmudne liczy chwile.
A przykuła go do ziemi ciała ciężkota.
        Śmierć mu w oczy wieje, a on samotnieje.
               I śni mu się na wprost lica
               Betlejemska błyskawica
                    I żłób i siano.

I śni mu się brzeg jeziora ozieleniały,
        A smuga od łodzi po jeziorze chodzi,
I śnią mu się owe gaje, co tak szumiały,
        Choć gajom boleśnie być marami we śnie!
               A to wzgórze, to oliwne,
               We wspomnieniu takie dziwne,
                    Takie dalekie!

I śnią mu się nasze twarze, niby niczyje,
        Ręce nasze krwawe i lewe i prawe –
I to życie, co po śmierci nie wie, gdzie żyje,
        Jeno szuka siebie po własnym pogrzebie.
               Mówmy wobec jego zgonu
               To, co mówi dzwon do dzwonu
                     Późnym wieczorem.

Nie zakłóćmy snu bożego, bożej niemoty!
        Któż Boga obudzi pierwszy spośród ludzi?
Kto rozepnie w jego cieniu swoje namioty?
        Cień się jego szerzy w bezbrzeż po bezbrzeży,
               A my stójmy zwartym kołem
               I śnijmy się Bogu społem,
                     Póki czas jeszcze.

Bolesław Leśmian "Nad ranem"

"Leśmiana się czyta – i ciągle odkrywa coś u niego. Cudownie czyta się go na głos, najlepiej komuś, kogo się kocha, bo to są rzeczy pełne miłości i bardzo wzruszające." - Piotr Sommer.
Wiersz o miłości i śmierci (bo każdy poeta pisał o miłości i śmierci, a ten szczególnie) z cyklu Powieść o rozumnej dziewczynie (Napój cienisty).

Nad ranem


Śpisz jeszcze... Na twych rzęsach — skra drobna poranku.
Strachy śnią się twej dłoni — bo i drga i pała.
Oddychaj tak — bez końca. Czaruj — bez ustanku.
Kocham oddech twej piersi, ruch śpiącego ciała.

Ileż lat już minęło od pierwszej pieszczoty?
Ile dni od ostatniej upływa niedoli?
Co nas wczoraj — smuciło? Co jutro — zaboli?
I czy zbraknie nam kiedyś do szczęścia ochoty?

Przyjdzie noc o źrenicach zaświatowo łanich
I spojrzy — i zabije... Polegniem — snem czynni...
Jak to? Więc musim umrzeć tak samo jak inni?
Jak ci — choćby z przeciwka?... Pomódlmy się za nich...

Bolesław Leśmian "W czas zmartwychwstania"

Jacek Malczewski, Zmartwychwstanie, olej na płótnie, 1900

W CZAS ZMARTWYCHWSTANIA


W czas zmartwychwstania Boża moc
     Trafi na opór nagłych zdarzeń.
Nie wszystko stanie się w tę noc
     Według niebieskich wyobrażeń.

Są takie gardła, których zew
     Umilkł w mogile - bezpowrotnie.
Jest taka krew - przelana krew,
     Której nie przelał nikt - dwukrotnie.

Jest takie próchno, co już dość
     Zaznało zgrozy w swym konaniu!
Jest taka dumna w ziemi kość,
     Co się sprzeciwi - zmartwychwstaniu!

I cóż, że surma w niebie gra,
     By nowym bytem - świat odurzyć?
Nie każdy śmiech się zbudzić da!
     Nie każda łza się da powtórzyć!

Jeszcze jeden wiersz ze Spojrzystości.

Bolesław Leśmian "Spojrzystość"

Wiersz otwierający genialny cykl pod tym samym tytułem z tomu Napój cienisty (1936).

Spojrzystość


Rozełkanych rusałek nagłe sto tysięcy
Wypłynęło na księżyc, by istnieć mniej więcej.

Wodo, wodo - gdzie jesteś? Tu jestem, gdzie płynę!
Pogłaskały powierzchnię, miłując głębinę.

Ile ciał - tyle smutków... A  woda spojrzysta,
By zobaczyć je do cna - ze świateł korzysta.

Bada światłem, a sprawdza umówionym cieniem,
Falując aż do brzegu podwodnym spojrzeniem.

Ale to - nie spojrzenie! To raczej - spojrzystość,
Co nie może tam dotrzeć, gdzie łka rzeczywistość.

Ślepym srebrem zaledwo spojrzyścieje w światy.
Srebru śni się, że szumi i polewa kwiaty.

Woda roi, że mgły się za ręce w blask wiodą,
Lecz ciał zlękłych nie widzi. Co począć z tą wodą?

Okna twoje - otwarte. Sny oczu nie strzegą,
A ty na mnie nie patrzysz. Dlaczego, dlaczego?