15 Spadając jak kometa na żyzny grunt, nie czułem chłodu. Czas grał trach trach, śmiertelność gwiazd nieco zbijała z tropu, dla mnie cały ten hurt - że tak się wyrażę - lecz to za wiele, więc kiedy wreszcie spadłam, przyszło podzielić się sobą, bo tylko na ciałach ciąży ta zdolność, by praca ducha mogła tryskać z piersi i nazwać i ogrzać skostniałe słowniki.
Ballada VII
Wylało się na nas piekło, żegnaliśmy życie,
dział znaczeń chciał się ustatkować – nie w porę.
Procedura poznawcza zdążyła skoczyć
z dachu biblioteki idiomów. Tylko księżyc stał spokojnie,
że aż strach. Żegnaliśmy się z życiem
wzięci z trzeciej ligi konfiguracji doświadczenia,
tęsknota do pełni nie znikała, piekło uśmiechało się
na zawsze. Zaskoczeni zerwaniem kontraktu
widzieliśmy rachowanie kości,
w archiwach niedoszłe życie
próbowało zostać jakimś rozwiązaniem.
Mam w sobie wojnę, oczywiście Co dziś na talerzu adaptera? Zabrali mi talerz, zabrali adapter. Mam za to magnetofon i oldschoolowo słucham kaset. Myszkowski (Monstrum Całości) ze Sparagmosa ma w sobie wojnę; ja też mam, podobno wodnik się gryzie ze skorpionem. Połowa lat 70-tych XX wieku: Thin White Duke i nazi odpał Gainsbourga (Rock Around
the Bunker). Choć i tak: I ♥ Serge, koniecznie. Więc co z tą wojną?
Sonet o słońcu
Ta wrzawa na rzece,
ten huk i trzask:
to pęka lód, tak
przełamują się sezony.
I czas się ma na rękach,
człowiek tuli się do czasu.
Więc chce się stać w ogrodzie, liczyć
kroki słońca, kreślić
jego trasę. Krok w krok,
o krok za słońcem:
biec, iść lub płynąć.
A dokąd płynąć? Nie wiem.
Ale płynąć – z prądem, w dół,
z liściem, gałęzią, drzewem.
[słońce szum] ◦ słońce szum słońce gorące z dłońmi splecionymi na karku żyjemy pod twoją ścianą i kochamy cię na siedząco sam na sam z tobą zamykając oczy ze stopami w twoich białych wodach widzimy złoto i fiolet stajemy się wielkim brzęczeniem w smudze głosów i nie mogłoby już być lepiej gdyby nie nadchodził wieczór nieobecność uzbrojona po zęby śmierćprzeł. K. Rodowska
MAPA W wodzie spoczywa ląd; w odcieniach zieleni. Te cienie na obrzeżach, zapewne płycizny, rysują w wodorostach szelfowe krzywizny; trawy spływają w błękit z krawędzi zieleni. Czy ląd się pochyla, by dźwignąć morze z dołu i owinąć się niczym niewzruszoną wodą? Wzdłuż zwiewnej półki z brązowego piasku czyż ląd nie ciągnie za morze od dołu? Cień Nowej Fundlandii jest płaski, nieruchomy. Labrador żółty tam, gdzie rozmarzony Eskimos go natłuścił. Możemy pogłaskać te śliczne zatoki leżące pod szkłem, jakby miały zakwitnąć lub być czystą klatką dla niewidzialnych ryb. Nazwy nadmorskich osad wybiegają w morze, nazwy miast przekraczają okoliczne góry - tu drukarz doświadczył euforii jak zawsze kiedy uczucie przerasta swą przyczynę. A te półwyspy biorą wodę między kciuk i palec jak kobiety, kiedy badają miękkość materiału. Na mapie wody spokojniejsze są niż ląd, formacji swoich fal lądom pożyczając: i na południe goni Norwegii zająć, kształty pytają morze, gdzie jest ląd. Czy one są z przydziału, czy państwa mogą wybrać barwy? - To, co najlepiej pasuje do ich charakteru albo wód. Topografia nie ma ulubieńców; Północ jest bliska jak Zachód. Czulsze niż historyków są kartografów barwy.Andrzej Sosnowski